نكرده است . از اين رو هر فردى كه عنوان شعيره دينى بر او صدق كند - كه صدق اين عنوان را عرف تشخيص مىدهد - جزو افراد شعائر اللَّه خواهد بود و احكام شعيره شامل آن مىشود . 5 - محال است حكم از موضوع خود تخلف كند هر گاه يك فرد از افراد شعيره ايجاد شد و بر يكى از معانى دينى دلالت كرد ، آن فرد مشمول ادلّه شعائر خواهد شد ، و حكم لزوم تعظيم و حرمت اهانت به آن تعلق مىگيرد . پس از تحقق موضوع محال است كه حكم روى آن نرود ، و يا بعد از تعلّق حكم از او سلب شود . زيرا موضوع و حكم همانند علت و معلول مىباشند ؛ هر گاه موضوع آمد حكم هم قهرا خواهد آمد ، و هر گاه موضوع باقى بود حكم هم باقى خواهد بود ، و هر گاه موضوع منتفى شد حكم هم منتفى خواهد شد . محال است با وجود موضوع حكم بر آن مترتب نشود و يا با زوال موضوع حكم باقى بماند . مثلًا وقتى شارع مطلق مسكر را موضوع حرمت قرار داد ، محال است مسكرى وجود داشته باشد اما حرام نباشد ، تخلف حكم از موضوع محال ، و مخالف فرض موضوعيّت موضوع است . با توجه به آنچه تا كنون گفته شد از اين اوامر و احكامى كه نسبت به لزوم تعظيم وتكريم ، و حرمت اهانت به شعائر وارد شده استفاده مىشود كه : دست عرف براى تطبيق اين حكم بر هر مصداقى از مصاديق شعيره